کلامیدیا (Chlamydia)

معرفی بیماری

کلامیدیا شایع‌ترین عفونت باکتریایی مقاربتی در جهان است که توسط باکتری کلامیدیا تراکوماتیس ایجاد می‌شود. این بیماری که در بین مردم با نام‌های "بیماری خاموش" یا "عفونت تناسلی" نیز شناخته می‌شود، اغلب بدون علامت است (به‌ویژه در زنان) و در صورت عدم درمان، می‌تواند به ناباروری، عفونت لگن و بیماری‌های جدی دیگر منجر شود. کلامیدیا در افراد ۱۵-۲۴ ساله شایع‌تر است.

علائم و عوارض

• در زنان (اغلب بدون علامت): ترشحات واژینال غیرطبیعی، سوزش و درد هنگام ادرار، خونریزی بین دوره‌های قاعدگی، درد لگن، درد هنگام رابطه جنسی
• در مردان (اغلب بدون علامت): ترشحات آلت تناسلی (خفیف)، سوزش و درد هنگام ادرار، درد و تورم در بیضه‌ها
• عفونت رکتوم و گلو: درد و ترشحات مقعدی، خونریزی، گلودرد (نادر)
• عوارض: بیماری التهابی لگن (PID - در زنان - که می‌تواند باعث ناباروری، حاملگی خارج رحمی و درد مزمن لگن شود)، اپیدیدیمیت (التهاب اپیدیدیم در مردان - که می‌تواند باعث ناباروری شود)، ناباروری، عفونت خون (نادر)، عفونت در نوزادان (در صورت زایمان - عفونت چشم و پنومونی)

عوامل خطر و تشخیص

عوامل خطر اصلی کلامیدیا عبارتند از: رابطه جنسی محافظت‌نشده، سنین ۱۵-۲۴ سال، داشتن شرکای جنسی متعدد، سابقه عفونت‌های مقاربتی قبلی و مصرف مواد مخدر. تشخیص با آزمایش ادرار (NAAT - تشخیص DNA باکتری)، سواب از دهانه رحم، مجرای ادرار یا رکتوم انجام می‌شود.

نقش تغذیه در بهبودی و پیشگیری

پیشگیری از کلامیدیا با استفاده از کاندوم و پرهیز از شرکای جنسی متعدد انجام می‌شود. درمان با آنتی‌بیوتیک‌ها (آزیترومایسین یا داکسی‌سایکلین) انجام می‌شود. تغذیه در طول درمان می‌تواند به تقویت سیستم ایمنی و کاهش عوارض کمک کند. مصرف ویتامین C و روی به تقویت سیستم ایمنی و مبارزه با عفونت کمک می‌کنند. مایعات فراوان برای کاهش سوزش ادرار و دفع سموم مفید است. پروبیوتیک‌ها (ماست، کفیر) برای حفظ سلامت فلور واژن و کاهش خطر عفونت‌های قارچی پس از درمان آنتی‌بیوتیکی توصیه می‌شوند.