گلومرولونفریت (التهاب کلیه)
معرفی بیماری
گلومرولونفریت گروهی از بیماریهای کلیوی است که با التهاب گلومرولها (واحدهای فیلترکننده خون در کلیه) مشخص میشود. این بیماری که در بین مردم با نامهای "التهاب کلیه" یا "بیماری فیلتراسیون کلیه" نیز شناخته میشود، میتواند بهصورت حاد (ناگهانی) یا مزمن (طولانیمدت) بروز کند. گلومرولونفریت میتواند بهتنهایی رخ دهد یا بخشی از یک بیماری سیستمیک (مانند لوپوس، دیابت یا واسکولیت) باشد. در صورت عدم درمان، میتواند به نارسایی مزمن کلیه منجر شود.
علائم و عوارض
- علائم اولیه: خون در ادرار (هماچوری - ادرار صورتی یا قهوهای رنگ)، پروتئین در ادرار (پروتئینوری - ادرار کفآلود)، تورم (ادم) در صورت، دستها، پاها و اطراف چشمها (بهدلیل احتباس مایعات)
- علائم پیشرفته: فشار خون بالا (بهدلیل احتباس مایعات و فعال شدن سیستم رنین-آنژیوتانسین)، کاهش خروجی ادرار (الیگوری)، خستگی و ضعف (بهدلیل کمخونی و تجمع سموم)
- عوارض: نارسایی مزمن کلیه (که نیاز به دیالیز یا پیوند کلیه دارد)، سندرم نفروتیک (از دست دادن شدید پروتئین در ادرار و ادم گسترده)، فشار خون بالا (که میتواند به قلب و عروق آسیب بزند)، افزایش خطر عفونتها (بهدلیل از دست دادن ایمونوگلوبولینها)
عوامل خطر و تشخیص
عوامل خطر اصلی گلومرولونفریت عبارتند از: عفونتها (بهویژه عفونتهای استرپتوکوکی - گلومرولونفریت پس از عفونت)، بیماریهای خودایمنی (لوپوس، واسکولیت، سندرم گودپاسچر)، دیابت (نفروپاتی دیابتی)، فشار خون بالا، بیماریهای ژنتیکی (بیماری آلپورت، گلومرولونفریت همراه با کمبود کمپلمان) و برخی داروها. تشخیص با آزمایش ادرار (وجود خون و پروتئین در ادرار)، آزمایش خون (اندازهگیری کراتینین و نیتروژن اوره خون برای ارزیابی عملکرد کلیه)، سونوگرافی کلیه و در موارد نامشخص، بیوپسی کلیه (برای تشخیص دقیق نوع گلومرولونفریت) انجام میشود.
نقش تغذیه در مدیریت بیماری
تغذیه در گلومرولونفریت بر کاهش بار کلیه و مدیریت فشار خون متمرکز است. کاهش مصرف نمک (سدیم) برای کنترل فشار خون و کاهش احتباس مایعات و ادم ضروری است (کمتر از ۲ گرم در روز). مصرف پروتئین باید بر اساس مرحله بیماری کلیوی تنظیم شود (در مراحل اولیه، مصرف پروتئین باکیفیت و متعادل، و در مراحل پیشرفته، محدودیت پروتئین). پتاسیم و فسفر نیز در صورت افزایش سطح خون، باید محدود شوند. مصرف مایعات در صورت ادم یا نارسایی کلیوی باید محدود شود. همچنین مصرف آنتیاکسیدانها (ویتامین C، E) و اسیدهای چرب امگا-۳ (ماهیهای چرب، گردو، بذر کتان) به کاهش التهاب و محافظت از کلیهها کمک میکنند.
گیاهان درمانگر گلومرولونفریت (التهاب کلیه)
هیچ گیاه درمانگری یافت نشد
در حال حاضر هیچ گیاهی برای درمان این بیماری ثبت نشده است.
مشاهده همه گیاهان